cd

Jutta (43, geen relatie): ‘Ik heb vijf jaar in een overlevingsstand geleefd. In die jaren maakte ik zoveel dingen mee dat ik eigenlijk niet meer wist hoe het ‘gewone leven’ werkte. Niet lang na geboorte van onze jongste dochter werd mijn man ernstig ziek. We verhuisden om dichter bij mijn familie te wonen, zodat zij ook ons gezin konden ondersteunen en voor hem konden zorgen. Hierdoor moest ik elke dag drie uur reizen naar mijn werk, maar ik had het er voor over. Je gezin komt eerst, toch? Mijn man had moeite zijn ziekte te accepteren en kreeg ontslag. Hij wilde terug emigreren naar zijn land van herkomst. En opnieuw stemde ik in: alles voor het gezin. Terwijl hij al met de kinderen terugging, bleef ik achter om het huis in Nederland te verkopen. Dat duurde anderhalf jaar. Anderhalf jaar in een wachtstand om weer opnieuw te gaan leven. Anderhalf jaar zonder mijn kinderen. Toen ik eenmaal alles had opgezegd en officieel was geëmigreerd, kon ik na een maand alweer terug vliegen. Mijn man wilde niet meer verder met mij.


Niet hoeven voelen

Dat is nu twee jaar geleden. Gelukkig kreeg ik terug in Nederland al snel weer een baan, maar het bleef overleven. De kinderen moesten zich weer opnieuw nestelen. Ze vroegen heel veel van me, en ik wist niet meer hoe ik mijn grenzen moest bewaken. Dat is voor kinderen juist lastig. Op mijn werk kwam er een organisatieverandering. Er vielen dierbare collega’s weg. Ik ging alleen maar harder en harder werken. Ik zat volledig in mijn overlevingsstand: goed organiseren, alles vanuit mijn hoofd doen. Zodat ik maar niet hoefde te voelen.

Grenzen stellen


Vier maanden geleden knalde ik uit elkaar. Alles deed ik op wilskracht en op de automatische piloot. Mijn energie was op, op, op. Ik meldde me ziek op mijn werk. Op dat moment begon ik met therapie en kwam de cursus vallei-orgasme in mijn leven. Een vriendin had me erover verteld. Het ‘zelfbeminning-aspect’ sprak me enorm aan, zo’n fantastisch woord.
Langzaam ontdek ik weer wat normaal leven is. De cursus helpt me om terug te komen in mijn lichaam, om te voelen. In de overlevingstand blokkeerde ik alles, nu laat ik het toe. Ik neem eindelijk tijd voor mezelf. Het is gek: maar het helpt me om grenzen te stellen naar mijn kinderen. Ik kan zonder schuldgevoel ‘nee’ zeggen. Als ze me vorig jaar vroegen om iets met hen te gaan doen, stemde ik altijd in. Al was ik eigenlijk te moe. Ik voelde me schuldig om wat ze allemaal hadden moeten meemaken. Nu zeg ik gewoon: ‘andere keer, jongens. Ik ga eerst even zitten.’ Als ik dat zonder schuldgevoel zeg, vinden ze het helemaal niet erg.

Zelfliefde

Ik leer mijn lijf beter kennen. Ook in de letterlijke betekenis. Waar mijn clitoris bijvoorbeeld zit. Ik heb nooit écht aan zelfbeminning gedaan. En tijdens de seks zat ik teveel in mijn hoofd. Wanneer kom ik nou klaar, dacht ik dan bijvoorbeeld. Ik merk aan alles dat ik veel meer in mijn lijf zit dan voorheen. Ik heb op dit moment zelfs geen behoefte aan een man. Ik heb het nog nooit zo goed met mezelf gehad.
Alleen voel ik me niet, want ik heb - naast mijn kinderen - dierbare vrienden en familie. Vorige maand heb ik een nieuw huis gekocht; het leven gaat toch door. Eindelijk durfde ik het. Het eindresultaat van meer aandacht aan mezelf geven, was het zetten van die handtekening.’

We hopen dat je na de hittegolf van afgelopen week ook hebt genoten van Jutta’s hitteverhaal. Leuk als je hieronder laat weten wat je ervan vindt.

Reacties  

Permalink4 J. Huiskes
Wauw! Wat een verhaal, Jutta.
Ik ben trots op je. Wat een veerkracht!
Ik vind alle verhalen zeer inspirerend om zelf uit de overlevingsstan d te komen, en zeker dit verhaal.
Dankjewel!
29-07-2016 15:11 Citeer
Permalink3 Margreet Metze
met ontroering je verhaal gelezen
Ik stuur je veel Liefde, Licht en Kracht.
Hartegroet Margreet
24-07-2016 22:46 Citeer
Permalink2 marianne geutjes-ber
wat een heftig verhaal weer! Prachtig om te lezen hoe jij jezelf hebt terug gevonden!
24-07-2016 17:06 Citeer
Permalink1 Carla Ketelaar
Wat een kracht hebben wij vrouwen toch. En wat een weg heb je gelopen Jutta. Petje af en het is heel herkenbaar voor me. Altijd maar doorgaan helemaal niet beseffend dat er ook nog een andere weg is. Bijzonder dat de cursus jou zoveel gebracht heeft al. En wat een geschenk voor je kinderen. Topper. Hartelijke groet Carla Ketelaar
24-07-2016 11:37 Citeer

Plaats reactie (je naam wordt niet getoond)


Beveiligingscode
Vernieuwen