Vriendin Karin (bijna 50) is vorig jaar gescheiden. Het was niet haar idee en ze wilde liever ook niet, maar haar man werd verliefd op een collega. Een jong ding van 32. Karin kende haar wel. Van de bedrijfsborrels. 'Niet per se heel knap, wel aantrekkelijk. Een lijf om u tegen te zeggen, een stralende lach.' Toen Karin dit met een uitgestreken gezicht aan me vertelde, dacht ik: waar is de woede? Die kwam later. Inclusief ideeën om bommen te gooien en benen te breken.
 
We zeiden: 'We snappen het. Echt, maar neem nu eerst maar een glas wijn.'
Karin leed lange tijd aan een diep liefdesverdriet.
Na vier maanden gebeurde er iets interessants. Karin werd verliefd. Op een collega. Het was een zogenaamde down-date. Een aardige man, beslist, maar geen potentiële huwelijkskandidaat. Dat hadden we allang in de gaten. Wat was het dan wel?

nb 30 2015 


Als je lijdt aan liefdesverdriet, wordt de stekker uit je hart getrokken: de verbinding tussen jouw hart en dat van je geliefde. En dan bedoelen we niet een eenvoudige stekker met twee polen, maar zo een die in de tv gaat: die heeft wel elf stokjes.
Wat achterblijft is een gat, een wond met rafelige randen, het bloedt als een gek. Enorme pijn en verdriet zijn het gevolg.
De meeste mensen met een gebroken hart doen dan dit: 

  1. Ze binden een heel stevig verband om hun hart om het bloeden te stelpen. En gaan zo snel mogelijk op zoek naar iemand om het bed mee te delen. Seks dempt de pijn van liefdesverdriet erg goed.
  2. Ze beginnen een 'tussenrelatie'. Want ook 'verliefd worden' dempt de pijn voortreffelijk. Je hebt weer wat afleiding, de vlinders in je buik laten je weer leven, je wordt begeerd en bent geliefd en je hebt een leuk verhaal te vertellen aan je vriendinnen.

Karin deed het laatste.


Van de taoïsten leerden we iets interessants over liefdesverdriet. Zij zeggen dat de beste remedie rouw en rust is. Laat de wond rustig helen, zorg dat er een velletje op komt. Vroeger liepen weduwen niet voor niets een jaar in een zwarte jurk. Het vertelde de wereld: deze vrouw heeft haar man verloren, ze is gewond, ze moet herstellen voor ze het leven weer aankan. Ze is in deze periode dus niet beschikbaar voor een nieuwe verkering. 
 
Die zwarte jurk is vandaag de dag misschien wat overdreven, maar de theorie staat als een huis. Het is gezond om een bepaalde periode te rouwen en geen relaties aan te gaan. Heling ontstaat langzaam en daarvoor moet je echt alleen zijn.
 
Daarom zijn de taoïsten zulke voorstanders van zelfbeminning. Als je jezelf kunt beminnen, hoef je je seksualiteit niet uit te besteden aan een ander. Oftewel: je hoeft niet hulpeloos te roepen dat je nu geen seks meer kunt hebben. En je hoeft ook niet met Piet of Katrien naar bed om bevredigd te worden. Dat doe je gewoon zelf.
Het voordeel: de wond van het gebroken hart heelt sneller, je kunt het verlies beter afsluiten. Je hart wordt weer gezond, sterk en stralend.
Na een jaartje kun je met een schone lei beginnen en loop je zonder twijfel binnen de kortste keren een fijne meneer of mevrouw tegen het lijf.
 
Leuk als je hieronder laat horen hoe jij je liefdesverdriet hebt verwerkt en of je het na het lezen van dit verhaal anders zou doen.
 
Team Vallei

Reacties  

Permalink8 Tobia Westra
Ik ben een maand terug voor mij volkomen onverwachts verlaten na 22 jaar. Er was een ander. Met haar is de sex beter. Ik geniet van sex, maar kan geen orgasmes krijgen. Niet alleen en niet samen. Nu aan de cursus begonnen naast dat ik verscheurd rouw, veel huil en kwaad ben. Vind het moeilijk om alleen opgewonden te raken. Altijd al gevonden. Moet en wil het voorlopig toch in mijn eentje doen. Hoe doen jullie dat?
28-02-2016 10:08 Citeer
Permalink7 Marieken van Nieuwpoort
Wat ben ik blij met het vallei orgasme! Met name na een 2 weken durende vakantie met mijn ex en zijn kinderen. Een ex voor wie ik nog voel en met wie ik nog graag wil vrijen, maar hij wil dat niet. Hij heeft genoeg aan onze verbondenheid, zegt hij, die er ook zeker is. Krijg ik te horen: "Ik hou al zoveel van je dat vrijen niets meer toevoegt" Dat is toch een dooddoener? Heeft iemand toevallig een zelfde situatie waar die inzit? Ik heb al 3 maanden geen kontakt met hem gehad, maar dat heeft niet geholpen, want toen wilde ik juist kontakt. Voor hem had ik een 6 jaar durende relatie die uit ging. Deze man kwam daarna, dus was ook een soort rebound relatie. De seks was heel intens en wakkerde weer een vuur aan wat al een tijd lang bij mij weg was. En toen wilde hij dus niet meer...Wilde verder als vrienden, maatjes, gezellig..... Nu is het kontakt met hem wel rustiger, mede door de vakantie, waar ik veel van mijn liefdeswond met hem heb kunnen delen. Maar wat doe ik met die sterke fysieke aantrekkingskra cht? Met al die verlangens, die er nog zitten? Tot nu toe helpt het vallei orgasme het meest daarbij. Seks met een seks maatje soms ook wel. Het liefst wil ik natuurlijk seks en liefde met 1 man en in 1 relatie en niet gescheiden van elkaar. Maar dat kan kennelijk niet op dit moment. Herkent iemand zich hierin? Soms voel ik me erg alleen met deze ervaring? Ik voel wel dat er in mij nog veel te helen valt en een ralatie nu ook niet goed zal zijn, aangezien ik het idee heb midden in het liefdesverdriet te zitten en veel aan het huilen en rouwen ben. Kan dat verdriet ok samen gaan met die persoon nog te zien en kontakt te hebben of niet? Fijn even dit klankbord. Een hart onder de riem aan allen die verkeren in een liefdesverdriet periode. We komen er allemaal sterker uit!
30-07-2015 16:17 Citeer
Permalink6 Jeanette
Zo herkenbaar! Een kapot huwelijk na 23 jaar, wat mij duidelijk werd doordat verliefd werd op een collega, waar ik me aan kon overgeven maar die toch ook geen echte relatie werd. Nu heb ik twee dingen om over te rouwen: mijn kapotte huwelijk en het liefdesverdriet na die enorm heftige (en heerlijke!!) verliefdheid en het contact daarbij. Ik heb echt aan een ding maar behoefte en dat is rust in de tent en tijd voor mezelf. Maar daar kwam ik pas achter nadat ik met nog een ander korte tijd een seksuele relatie had- ik heb het zelf opgezocht maar het bevredigde me totaal niet.
Het liefst van alles zou ik over een tijdje wel me weer fijn voelen met een partner, maar het liefst ook zonder die alles overheersende verliefdheid die bijna zeer doet. Ik hoop dat ik zover heel dat me dat gaat lukken op een dag.
29-07-2015 16:30 Citeer
Permalink5 Karen Roosdorp
Beste Marleen,
Ik ben gewond, ja. Dat zeg je heel goed. Niet alleen de wond - inmiddels litteken - op mijn enkel heinnert mij voortdurend aan het einde van een intense, maar ook complexe, liefdesrelatie waar afgelopen februari hardhandig een einde aan is gekomen. Ook mijn hart is gewond. Voor het eerst in mijn leven heb ik liefdesverdriet . Dat op mijn 58ste! Om het beëindigen van mijn huwelijk na 33 jaar kan ik nog steeds verdrietig zijn. Verdriet om het feit dat mijn gezin uit elkaar is gevallen, ook al verlopen dingen inmiddels weer in harmonie. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik nu dus een allesoverheerse nd liefdesverdriet .
En in de rouw ben ik! Ik moet er niet aan denken met een ander te vrijen of een relatie te hebben. Tijd heelt alle wonden, en precies dát heb ik nodig. Tijd. Tijd om alles te verwerken. Tijd om te rouwen. Mijn hart en lijf roepen: Kom hier! En hij zou niets liever willen. Maar hij is mentaal ziek en het feit dat hij zich niet laat behandelen houdt alles tegen. Ik ben (nog) geen taoïst, maar dat is wat ik voel. Met mijzelf zijn, totdat het verdriet en de pijn geheeld zijn.
26-07-2015 16:23 Citeer
Permalink4 Dick
Fijn Marleen dat er gelegenheid is tot klankborden! Als man heb ik een een bijna 25 jarig huwelijk de laatste jaren nooit echt kunnen genieten meer van het samenzijn. Een oppervlakkige relatietherapie in 2008 leidde niet tot een bevredigende oplossing. We kwamen er niet meer uit, de liefde was weg, karakters botsten, interesses wederzijds gaf ook splitsing. Naast de intimiteit die al 12 jaar weg was en de communicatie niet meer helder ben ik voor mezelf gaan zoeken. Maar het zoeken werd afscheid nemen begin juni 2014. Na wat sessies in mei-september 2013 waarin veel gebroken was (altruïsme) heb ik na overleg nog 8 maand met mezelf de scheiding ingezet. Veel plagen vN ex partner en veel feitelijke onjuistheden. Maar gelukkig op 16 juni 2015 gescheiden. Natuurlijk veel verdriet gehad maar ook heel realistisch dat het samen niet meer kon. Ik ging na bekendmaking scheiding op bezoek bij een oud bekende, voor mij eigenlijk een oud collega en zij was ook toen een kleine 2 jaar gescheiden in juni 2014. Een paar welen later onstond er iets, heel natuurlijk we vonden elkaar leuk, lief, aardig etc. Zij werd verliefd maar alles veel en veel te snel. Er trad bij haar een blokkade op en we waren even terug bij af in Augustus 2014. We hebben elkaar tijd gegeven en een kleine 4 week later kwam ze terug. Mijn wijnkoeler was een mooie ingang, want ze was ook best nog nerveus. We hebben contacten weer aangehaald, doen veel leuke dingen en gingen ook weer vrijen. Maar eigenlijk was er nog steeds geen relatie. Namate de tijd vorderde, spreek over november 2014 heb ik maar eerst het vrijen afgeschaft en besproken. Telkens had ze schuldgevoelens , maar we hebben het leuk en gezellig, sfeervol etc. Na een periode van december 2014 - april 2015 verl leuke dingen gedaan en kwam zij op een gegeven moment met de E-books van Marleen aan en begonnen we te denken in stapjes. Die stapjes doet ze en we nog steeds. In alle opzichten ben ik zo ontzettend anders dan haar ex-partner dat het nergens vergelijkbaar is. Zij is een jaar bedrogen, ik vind dat zwak gezegd hondsbrutaal om je vrouw en jaar lang te bedriegen en dan ook nog liegen ook. Maar enfin, ik ben er voor haar en dat weet ze. Steeds beetje bij beetje en heeft zij mij als man alles teruggeven op gebied van liefde waar ook vrijen inmiddels bijhoort. Gisteren heb ik haar heerlijk gemasseerd met passievrucht-gr apefruit massageolie en ze was enorm relax eronder. Ik vind het als man wel moeilijk om nog niet te hebben gehoord dat het "aan" is want dat stapje voor stapje blijft een beetje door mijn hoofd dwalen. Maar ok, het heeft een goede betekenis om voor haar haar baken te zijn, vertrouwen te geven en geborgenheid en genegenheid te geven. Ik verliet mijn partner na 28 jaar, ik kan verder en weet dat mijn ex-vrouw het best moeilijk ermee heeft. Ik heb tijdens mijn traject Mei - September 2013 en de maanden erna veel
kunnen verwerken wat ook nu niet meer in de weg staat voor een nieuwe frisse relatie. Ik heb heel bewust gekozen mijn vriendin de tijd te geven daar ik geen echte haast heb, maar haar ook niet als tussenrelatie zie. Die heeft ook vooral te maken met onze intimiteit en die deel je niet met elke vrouw zomaar! Ik ben niet van het daten, ik vindt daten onnatuurlijk en in mijn beleving altijd een gemaakte rol. Je wilt toch op je best overkomen, maar gun iedereen natuurlijk een fijne date en dat daar liefde uit mag ontstaan. Op dit moment voelen ik en mijn vriendin het nodige voor elkaar. Het gescheiden zijn was voor haar ook belangrijk. Als ik heel eerlijk ben was ik haar nu liever tegengekomen dan tijdens de scheiding. Mijn ex-vrouw kent haar ook en dat gaf ook plagen tijdens de scheiding. De basis voor scheiden was voor mij: weer gelukkig worden en dat is bijna gelukt. Ik ben erg gelukkig met mezelf, hoef daarvoor geen vriendin. Maar het is wel eeg fijn om van een vrouw te zijn gaan houden zoals ze is. En iemand die nooit dat verdiende tot
vernederend aan toe. Ik wil dat ruim met haar "goed" maken rn ze geniet van het samenzijn. Soms is ze bang dat het weer mos
Kan gaan! Alle "excuses" van single vrouwen ken ik maar ik begrijp haar ook wel. Nu 3 jaar zelfstandig is ook vrijheid. Gelukkig geven wij elkaar vrijheid dus echt verl hoeft er ook niet te gebeuren om een relatie te starten! We hebben alles zoals een relatie dat missxhien kent, maar een relatie is nog net wen stapje meer. Na tijd komt raad en we genieten. Wat willen we nog meer en dat blijven we doen. Iedereen verl plezier in de liefde! Verlies elkaar nooit uit het oog want daar is mijn huwelijk wel op stuk gelopen en dat los van intimiteit en communicatie. Alles wat er niet meer was een een enorme leer geweest om het met mijn vriendin toch anders te doen. Zij waardeert dat en zegt: "je bent zo anders dan mijn ex...die praatte helemaal niet zoals jij dat doet. Inmiddels bevredigde haar zus dat ze een sterkere vrouw erdoor geworden is. We is een gevaar...beland en in de friendzone en haar doktertje zijn geeest. Maar ik weet zeker dat zij enorm veel energie uit me haalt waardoor ik redelijk ook zelfverzekerd ben en weet dat ze blijft. Sterker nog...vertrekt ze dan weet zeker dat ze niet zo snel iemand vind met dezelfde chemie als wij hebben. Zelfverzekerd toch? .... En er zijn namelijk heel veel meer leuke vrouwen!
26-07-2015 15:19 Citeer
Permalink3 Wilma van der Velden
Na 25 jaar huwelijk verliet mijn man mij. Heel kort daarna werd zijn relatie zichtbaar met mijn schoonzus, de 10 jaar jongere vrouw van mijn broer. Buiten alle pijn om het verlies van een echtgenoot, was er ook het inmense verlies van het complete gezin en de woede van zo bedrogen en verraden te zijn door iemand binnen je familie. We kregen geen kans om aan onze relatie te werken, een andere liefde was inmiddels al binnen handbereik. Natuurlijk ben ik ook in de valkuil gestapt om zo gauw mogelijk aan een nieuwe liefde te beginnen. Ik ging op het datingpad en ontmoette verschillende mannen, vaak ook in eenzelfde situatie. Nu moet ik wel eens om lachen: wat gedroeg ik me als een angstige bakvis. Het leidde niet naar de oplossing, ik kreeg geen rust in mezelf en in mijn nieuwe huis. Ik heb al dat daten tenslotte losgelaten en de strijd met mezelf aangegaan. Alleen zijn, zoeken en zoeken naar de dingen waar ik blij van werd, de normen en waarden waar ik voor stond. Het was niet gemakkelijk en soms nog niet. Maar ik heb mezelf weer aardig teruggevonden. Wat voldoet dat,wat geeft je dat een enorme boost. Ik heb mezelf zo weer teruggevonden , ken mezelf meer dan tevoren en weet je: ik ben daardoor nog nooit zo blij met mezelf geweest.
Een nieuwe relatie? Ik vertrouw er op dat die komt als ik daar aan toe ben. Niet meer op zoek naar een ander, ik blijf zoeken naar mezelf (ook in mijn sexualiteit), steeds dieper en dat , dat geeft me de grootste blijdschap en het mooiste zelfvertrouwen.
De raad die ik aan een ander kan geven: pak die rust en tijd van rouw en ga op zoek naar de dingen waar jijzelf weer blij van wordt. Probeer dingen uit en stoot je neus. Want ook van probeersel die niet goed uitvallen, leer je. Kom in beweging en blijf niet zitten op de bank. Zoek het niet in nieuwe liefdes maar zoek eerste de liefde voor jezelf. Dan pas kan je uiteindelijk als jezelf ook weer een ander gelukkig maken.
26-07-2015 12:02 Citeer
Permalink2 Zwaantje
Inmiddels 25 jaar geleden gescheiden en nog steeds "single". Aanleiding was geen "groen blaadje", maar een groeiende angst/dwangstoo rnis. Alleen de kinderen opgevoed; er was geen ruimte voor een ander. Inmiddels wel, maar wil ik eerst antwoord op de vraag; wil ik verder met een man of een vrouw? En áls ik verder wil met een vrouw is dat dan omdat ik dan "een vlucht voor de man", of moet ik nog groeien naar het "onbekende nieuwe"?
Nee, een tussenrelatie was nooit aan de orde.
26-07-2015 10:24 Citeer
Permalink1 Deborah Vogel
Ik heb het exact zo gedaan, mijn relatie van 15 jaar liep op de klippen, o.a. door een affaire van mijn man met een 20 jaar jongere vrouw. Ik stapte vrijwel direct over op een zogenaamde "rebound", ik zat eigenlijk nog midden in de toestand met mijn man en ik lag al met iemand anders te rollebollen. Heel verwarrend allemaal, want ook totaal geen stabiel iemand en dat bracht eigenlijk alleen maar nog meer problemen. Me eenmaal uit de rebound relatie geworsteld, kwam er rouw op gang en voelde ik dat ik echt een tijdje alleen moest zijn, ik had zo'n verdriet! Toch, na nog geen 3 maanden alleen zijn, werd ik smoor verliefd, terwijl ik nog midden in de rouw zat en toch gaf ik mezelf meteen helemaal, aan een man met opnieuw een hoop issues. Daar heb ik maar liefst 2 jaar een relatie mee gehad. Ik wou dat het zou slagen. Intussen ging ik er steeds slechter uitzien en me steeds slechter voelen. Zijdelings volgde ik al de info van de VO cursus en de Tao-training, in december uiteindelijk nam ik de eerste stappen. Sindsdien ben ik met sprongen vooruit gegaan en weer opnieuw "op mijzelf", de 2-jarige relatie bleek, achteraf gezien, een tussen relatie te zijn. Bij het lezen van jouw boek "dit zouden alle vrouwen moeten weten" vond ik de bevestiging daarvan. Nu heb ik met mijzelf afgesproken om een soort sabbatical in te lassen, deze duurt nu 5 maanden en het bevalt me erg goed. Ik voel ook de verleidingen, tegelijkertijd besef ik steeds meer dat die voort komen uit "het niet de baas zijn" over mijn eigen seksualiteit. Ik wil eerst een en ander van mijzelf opruimen, voor ik mijzelf weer ga verbinden in een relatie met seksualiteit.
26-07-2015 10:02 Citeer

Plaats reactie (je naam wordt niet getoond)


Beveiligingscode
Vernieuwen