Vanmorgen zaten we plotsklaps met Renee aan de koffie. Zij reed ons bijna omver op het zebrapad. Het was een gekke situatie, we wilden assertief roepen dat ze uit moest kijken, maar gelijktijdig dachten we: wie is dat ook al weer?

We stonden even te stuntelen en toen wisten we het weer: een gemeenschappelijke vriendin, een verjaardag, witte wijn, tegen het aanrecht geleund. Voor we het wisten stonden we opnieuw te kletsen. Toen hebben we ons maar verplaatst naar een koffietentje. 

Renee vertelde me dat ze al 25 jaar met haar man is. We zeiden: 'Wat fijn, ik hoor de laatste tijd alleen maar scheidingsverhalen. Het lijkt wel alsof het 'tot de dood ons scheidt' niet meer bestaat.'

NB 46 2014

Renee zei dat ze dat ook wel eens had gedacht. Ze zei: 'Theo en ik vormen in onze vriendenkring inmiddels een uitzondering: wij zijn het enige stel dat nog bij elkaar is. De rest van de huwelijken zijn 'opgeheven' en die mensen hebben allemaal alweer een of twee 'nieuwe liefdes' versleten.'

We dachten even aan onze vriendinnen. Wie was er nog bij elkaar? Van de meiden van de middelbare school kende ik er geen een die niet gescheiden was. 

Geen opwekkende constatering.

Hoe zit dat eigenlijk met al die scheidingen? Gaan we te snel uit elkaar? We hebben het er de afgelopen jaren vaak over gehad met taotrainer Reinoud Eleveld. Hij zegt dat mensen vaak te snel uit elkaar gaan. En niet omdat de liefde op is, maar omdat stellen de vorm van de liefde niet goed begrijpen. Dat zit zo. Volgens de taoïsten is liefde geen statisch gegeven. Als je net bij elkaar bent, ben je close, maar na een jaar of vier, vijf kom je wat losser van elkaar. Je onthecht dan zonder elkaar los te laten. Het is een gezonde beweging in de liefde. Maar mensen interpreteren het verkeerd. Ze zeggen: 'Hij houdt niet meer van me, want hij is alleen maar bezig met zijn voetbalmaten.' Of: 'Ik denk dat we toch niet zo goed bij elkaar passen, mijn vrouw wil niet meer met mij uit, maar gaat liever weg met haar vriendinnen.'  

Is de liefde op?

Nee, het verandert.

Liefde kent golfbewegingen: samen, meer alleen, samen, meer alleen.

Toen we dat voor het eerst hoorden en terugdachten aan mijn eigen liefdesgeschiedenissen, vielen er nogal wat kwartjes. Volgens de taoïsten kun je namelijk precies uitrekenen in welke fase je zit. Zit je in de fase waarin beide partners wat meer op zichzelf zijn, dan zou je niet 'zomaar' moeten scheiden. Mindere tijden horen ook bij de liefde. Je kunt dus ook te snel opgeven.

Wat denken jullie over goede huwelijken en 'tot de dood ons scheidt'. Geloof je daarin? Leuk als je hieronder je reactie plaatst.

Team Vallei

Reacties  

Permalink1 Peggy van Lierop
Weer een heel herkenbaar verhaal. Ik zelf ben na 5 jaar huwelijk gescheiden inmiddels al meer dan 15 jaar geleden. Toch ben ik overtuigd dat een liefde voor het leven bestaat. Ik werk als casemanager dementie en begeleid mensen met dementie die thuis wonen. Ik kom regelmatig bij echtparen thuis die al meer dan 60 jaar samen zijn en zelfs als de partner door dementie langzaam steeds onbereikbaar wordt zie en voel ik daar nog steeds liefde voor elkaar.
16-11-2014 20:14 Citeer

Plaats reactie (je naam wordt niet getoond)


Beveiligingscode
Vernieuwen